Ένας ξαφνικός θάνατος μας φέρνει άλλα στη ζωή μας, από ένα θάνατο που έχουμε προλάβει να αποχαιρετιστούμε. Μας αφήνει άδειους, απροετοίμαστους. Σαν να μην ξέραμε στα σίγουρα ότι όλοι θα πεθάνουμε. Αν είναι ιδίως και νέου ανθρώπου μας αφήνει μουδιασμένους, σοκαρισμένους. Θυμίζοντας μας χωρίς οίκτο ότι ο θάνατος υπάρχει στη ζωή μας όσο και αν κάνουμε οτι δεν το βλέπουμε.
Να φέρουμε πίσω τον νεκρό δυστυχώς δεν γίνεται. Ο πόνος της απώλειας είναι προσωπικό δεδομένο. Δεν υπάρχουν σταθερά. Ούτε σε πόσο καιρό μας περνάει, ούτε σε πόσο καιρό μπορούμε να ζήσουμε με αυτό. Είναι προσωπική μας υπόθεση. Γίνεται όμως να μετουσιώσουμε την απουσία του σε παρουσία θετική για εμάς και τους γύρω μας. Να βρούμε το μοναδικό σημάδι του αποθανόντα στο κόσμο, “την υπογραφή του”, τι πρέσβευε στη ζωή του και να το κουβαλάμε μαζί μας φυλαχτό. Με αυτό το τρόπο ο θάνατος του δεν θα πάει χαμένος. Θα αξίζει κάτι. Όχι μόνο η ζωή του αλλά και ο θάνατος του. Το “όλο” του.
